سوره 90 بلد, آیه 1 – 20
-
لَا أُقْسِمُ بِهَٰذَا الْبَلَدِ
سوگند به این شهر [مکه].
90:1 -
وَأَنْتَ حِلٌّ بِهَٰذَا الْبَلَدِ
در حالی که [ای پیامبر!] تو در این شهر ساکنی [و جنگ در این شهر برایت حلال است]
90:2 -
وَوَالِدٍ وَمَا وَلَدَ
و سوگند به پدر [= آدم] و فرزندانش.
90:3 -
لَقَدْ خَلَقْنَا الْإِنْسَانَ فِي كَبَدٍ
یقیناً ما انسان را در رنج [و دشواری‌های دنیوی] آفریدیم.
90:4 -
أَيَحْسَبُ أَنْ لَنْ يَقْدِرَ عَلَيْهِ أَحَدٌ
آیا او گمان می‌کند هیچ کس بر [مجازاتِ] وی توانا نیست؟
90:5 -
يَقُولُ أَهْلَكْتُ مَالًا لُبَدًا
می‌گوید: «[به خاطرِ انفاق،] مال زیادی را تباه کرده‌ام».
90:6 -
أَيَحْسَبُ أَنْ لَمْ يَرَهُ أَحَدٌ
آیا می‌پندارد که هیچ کس او را ندیده است؟
90:7 -
أَلَمْ نَجْعَلْ لَهُ عَيْنَيْنِ
آیا دو چشم برایش قرار ندادیم؟
90:8 -
وَلِسَانًا وَشَفَتَيْنِ
و یک زبان و دو لب؟
90:9 -
وَهَدَيْنَاهُ النَّجْدَيْنِ
و او را به دو راه [خیر و شر] راهنمایی کردیم.
90:10 -
فَلَا اقْتَحَمَ الْعَقَبَةَ
اما به گردنۀ [سخت] قدم نگذاشت [و نیامد].
90:11 -
وَمَا أَدْرَاكَ مَا الْعَقَبَةُ
و تو چه می‌دانی که آن گردنۀ [سخت] چیست؟
90:12 -
فَكُّ رَقَبَةٍ
آزاد کردن برده‌ای است.
90:13 -
أَوْ إِطْعَامٌ فِي يَوْمٍ ذِي مَسْغَبَةٍ
یا اطعام در روز قحطی [و گرسنگی]،
90:14 -
يَتِيمًا ذَا مَقْرَبَةٍ
[خواه] یتیمی از خویشاوندان [باشد]
90:15 -
أَوْ مِسْكِينًا ذَا مَتْرَبَةٍ
یا مستمندی خاک نشین؛
90:16 -
ثُمَّ كَانَ مِنَ الَّذِينَ آمَنُوا وَتَوَاصَوْا بِالصَّبْرِ وَتَوَاصَوْا بِالْمَرْحَمَةِ
به علاوه، از کسانی باشد که ایمان آورده‌اند و یکدیگر را به صبر [بر عبادت و دوری از گناه] و مهربانی [با بندگان] توصیه نموده‌اند.
90:17 -
أُولَٰئِكَ أَصْحَابُ الْمَيْمَنَةِ
اینان اهل سعادتند [که نامۀ اعمال آنان به دست راستشان داده می‌شود و اهل بهشتند].
90:18 -
وَالَّذِينَ كَفَرُوا بِآيَاتِنَا هُمْ أَصْحَابُ الْمَشْأَمَةِ
اما کسانی که به آیات ما کفر ورزیدند، آنان اهل شقاوتند [که نامۀ اعمال به دست چپشان داده می‌شود و به دوزخ می‌روند].
90:19 -
عَلَيْهِمْ نَارٌ مُؤْصَدَةٌ
[از هر سو] آتش سرپوشید‌ه‌ای بر آنان است [که راه فرار ندارند].
90:20
ترجمه: مرکز ترجمه رواد