سوره 89 فجر, آیه 15 – 20

  1. فَأَمَّا الْإِنْسَانُ إِذَا مَا ابْتَلَاهُ رَبُّهُ فَأَكْرَمَهُ وَنَعَّمَهُ فَيَقُولُ رَبِّي أَكْرَمَنِ

    و اما انسان هنگامی که پروردگارش او را بیازماید و گرامی دارد و به او نعمت بخشد، [مغرور می‌گردد و گمان می‌کند که این امر به خاطر کرامتی است که نزد الله دارد]، پس می‌گوید: «پروردگارم مرا گرامی داشته است»؛

    89:15
  2. وَأَمَّا إِذَا مَا ابْتَلَاهُ فَقَدَرَ عَلَيْهِ رِزْقَهُ فَيَقُولُ رَبِّي أَهَانَنِ

    و اما هنگامی که او را بیازماید و روزی‌اش را بر او تنگ سازد، [دلسرد ‌شده و گمان می‌کند که این امر بدان سبب است که نزد الله، خوار و ذلیل است؛] پس می‌گوید: «پروردگارم مرا خوار کرده است».

    89:16
  3. كَلَّا ۖ بَلْ لَا تُكْرِمُونَ الْيَتِيمَ

    هرگز چنین نیست [که شما می‌پندارید]؛ بلکه شما یتیم را گرامی نمی‌دارید

    89:17
  4. وَلَا تَحَاضُّونَ عَلَىٰ طَعَامِ الْمِسْكِينِ

    و یکدیگر را بر اطعام مستمندان ترغیب نمی‌کنید

    89:18
  5. وَتَأْكُلُونَ التُّرَاثَ أَكْلًا لَمًّا

    و میراث را حریصانه می‌خورید [و حق ضعیفان را نمی‌دهید]

    89:19
  6. وَتُحِبُّونَ الْمَالَ حُبًّا جَمًّا

    و مال و ثروت [دنیا] را بسیار دوست دارید.

    89:20

ترجمه: مرکز ترجمه رواد