سوره 100 عادیات, آیه 6 – 11

  1. إِنَّ الْإِنْسَانَ لِرَبِّهِ لَكَنُودٌ

    یقیناً انسان در برابر [نعمت‌های] پروردگارش بسیار ناسپاس است،

    100:6
  2. وَإِنَّهُ عَلَىٰ ذَٰلِكَ لَشَهِيدٌ

    و بی‌گمان، او [خود] بر این [ناسپاسی] گواه است،

    100:7
  3. وَإِنَّهُ لِحُبِّ الْخَيْرِ لَشَدِيدٌ

    و همانا او علاقۀ فراوانی به مال [دنیا] دارد.

    100:8
  4. أَفَلَا يَعْلَمُ إِذَا بُعْثِرَ مَا فِي الْقُبُورِ

    آیا او نمی‌داند که در آن روز، آنچه در گور‌هاست، [همه زنده و] برانگیخته می‌شوند؟

    100:9
  5. وَحُصِّلَ مَا فِي الصُّدُورِ

    و آنچه در سینه‌هاست [همه] آشکار می‌گردد.

    100:10
  6. إِنَّ رَبَّهُمْ بِهِمْ يَوْمَئِذٍ لَخَبِيرٌ

    یقیناً در آن روز، پروردگارشان کاملاً به [وضع و حال] آنان آگاه است.

    100:11

ترجمه: مرکز ترجمه رواد