سوره 100 عادیات, آیه 1 – 6

  1. وَالْعَادِيَاتِ ضَبْحًا

    سوگند به اسب‌های دونده که نفس‌زنان [به سوی میدان جهاد] پیش می‌روند.

    100:1
  2. فَالْمُورِيَاتِ قَدْحًا

    و سوگند به اسب‌هایی که [با برخورد سُم‌هایشان به سنگ‌ها] جرقۀ [آتش] ایجاد می‌کنند.

    100:2
  3. فَالْمُغِيرَاتِ صُبْحًا

    باز سوگند به اسب‌هایی که در صبحگاهان [بر دشمن] یورش می‌برند.

    100:3
  4. فَأَثَرْنَ بِهِ نَقْعًا

    و در آن هنگام گرد و غبار برمی‌انگیزند.

    100:4
  5. فَوَسَطْنَ بِهِ جَمْعًا

    آنگاه در دل [سپاه دشمن] می‌تازند.

    100:5
  6. إِنَّ الْإِنْسَانَ لِرَبِّهِ لَكَنُودٌ

    یقیناً انسان در برابر [نعمت‌های] پروردگارش بسیار ناسپاس است،

    100:6

ترجمه: مرکز ترجمه رواد