سوره 100 عادیات, آیه 1 – 6
-
وَالْعَادِيَاتِ ضَبْحًا
سوگند به اسبهای دونده که نفسزنان [به سوی میدان جهاد] پیش میروند.
100:1 -
فَالْمُورِيَاتِ قَدْحًا
و سوگند به اسبهایی که [با برخورد سُمهایشان به سنگها] جرقۀ [آتش] ایجاد میکنند.
100:2 -
فَالْمُغِيرَاتِ صُبْحًا
باز سوگند به اسبهایی که در صبحگاهان [بر دشمن] یورش میبرند.
100:3 -
فَأَثَرْنَ بِهِ نَقْعًا
و در آن هنگام گرد و غبار برمیانگیزند.
100:4 -
فَوَسَطْنَ بِهِ جَمْعًا
آنگاه در دل [سپاه دشمن] میتازند.
100:5 -
إِنَّ الْإِنْسَانَ لِرَبِّهِ لَكَنُودٌ
یقیناً انسان در برابر [نعمتهای] پروردگارش بسیار ناسپاس است،
100:6
ترجمه: مرکز ترجمه رواد